ز مهر سپهبد برآمد به بام

شکیبایی از لاله رخ دور شد

هوا در دلش نیش زنبور شد

همی بود تا گشت خور زردفام

بدیدش همان جای بر تخت خویش

یکی بالغ و کاله می به پیش

جوانی که از فر و بالا و چهر