همی مه بر او آرزو کرد مهر

بدیدش همان جای بر تخت خویش

یکی بالغ و کاله می به پیش

جوانی که از فر و بالا و چهر

دو رخ چون دوخورشید سنبل پرست

برآورده شب گرد خورشید دست

یکی مرغ بر شاخسار از برش