میانش به الماس اندیشه سفت

زنخدان چو از سیم پاکیزه گوی

که افتد چه از نوک چوگان دروی

دو بیجاده گفتی که جادو نهفت

بناگوش تا بنده خورشیدوار

فرو هشته زو حلقۀ گوشوار

دو مه بد یکی گرد و دیگر دو نیم