چنین داد پاسخ که شه را بگوی

برم بیشی از دیده و دست راست

نتابم سر از رای تو اندکی

تن ما دو باشد دل و جان یکی

که چیزی که هرگزنیابی مجوی

پی صید جسته شده تیز گام

چه تازی همی خیره در دست دام