درین راه ده روزه چون تاختند

تو گفتی که فرشیست گسترده باز

ز شوره درو پود و از ریگ تار

ز دوزخش رنگ و ز دیوان نگار

بیابان پهن از پس انداختند

به ره چشمۀ آب دیدند چند

میانشان برآورده میلی بلند