بر آن که دژی برتر از اوج مهر

زمانی به هم چشم کردند گرم

از آن پس گرفتند ره نرم نرم

به کوهی رسیدند سر بر سپهر

چو ماری رهش یکسر از پیچ و خم

گرفته به دم کوه و کیوان به دم

تو گفی تنی بد مگر چرخ ماه