چو ماری رهش یکسر از پیچ و خم

از آن پس گرفتند ره نرم نرم

به کوهی رسیدند سر بر سپهر

بر آن که دژی برتر از اوج مهر

گرفته به دم کوه و کیوان به دم

تو گفی تنی بد مگر چرخ ماه

مر او را سر آن کوه و آن دژ کلاه