دمان زنگییی دید چون کوه قار

دوید از پس پهلوان همچو دود

چنان نعره ای زد که که شد نوان

نگه کرد ناگه ز پس پهلوان

که ابلیس ازو خواستی زینهار

سیه کردی از چهره گیتی فروز

شب آوردی از سایه مهمان روز