برآن مهرکش بود صد برفزود

یکی گنج یاقوت و در سر به سر

براو کرد چندان گهرها نثار

که گنج پدر بر دلش گشت خوار

نهان زی پدر نامه ای کرد زود

ز کار سپهدار و آن فر و جاه

همه گفت از کار زنگی و راه