ارادتی بنما تا سعادتی ببری

طفیل هستی عشقند آدمی و پری

بکوش خواجه و از عشق بی نصیب مباش

که بنده را نخرد کس به عیب بی هنری

می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند