هزار جان مقدس بسوخت زین غیرت

به عذر نیم شبی کوش و گریه سحری

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار

که در برابر چشمی و غایب از نظری

که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری

ز من به حضرت آصف که می برد پیغام

که یاد گیر دو مصرع ز من به نظم دری