جان نهادیم بر آتش ز پی خوش نفسی

بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن

حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی

تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم

چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ

یسر الله طریقا بک یا ملتمسی