از آن پس به تخت مهی بر نشست

به اثرط فرستاد از اندازه بیش

یکی کاروان بد همه سیم و زر

به کابل سری زو به زابل دگر

به شادی به نخچیر و می برد دست

کنیزان گلرخ فزون از هزار

به دست آمدش هر یکی چون بهار