به گاهی که آمد ز نخچیر باز

که بکشد جهان پهلوان را به زهر

هویدا همی بود خاموش و نرم

همی کرد باز از نهان داغ گرم

جهان پهلوان، دیده رنج دراز

به هم دختر و مادر زشت رای

ستادند پیشش پرستش نمای