به از دوست آن دشمن آید به کار

توان زنده را کشتن اندر گداز

نکردست کس کشته را زنده باز

بود کت نیاز افتد از روزگار

بیندیش شب کار فردا نخست

بدان رای روپس که کردی درست

نژاد شهان از بنه کم مکن