بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

در مقامی که صدارت به فقیران بخشند

چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن