ببارید و شد چهر گیتی چو قیر

ز خون رخ به غنجار بندود خور

ز گرد اندر آورد چادر به سر

ز یک روی سنگ و دگرروی تیر

شد از بیم رخ ها به رنگ رزان

سر تیغ چون دست وشی رزان

هوا بانگ زخم فلاخن گرفت