شدی غرقه در ریگ و گشتی کباب

ز تفته بر و بوم او گاه گاه

دمان آتشی بر زدی سر به ماه

برو هر که رفتی همه اندر شتاب

ز ماهی استخوان شاخها بر کنار

بد افکنده هر یک فزون از چنار

دگر مهره بد هر سوی افتاده چند