دو صد مرده بودیم نگذاشت کس

مرا باد کشتی بایدر فکند

ازین که دمان نره دیوی شگفت

برون آمد و کشتی ما گرفت

همه خورد و من مانده ام زنده بس

سپهبد مرورا به کشتی نشاست

به کین جستن دیو، خفتان بخواست