چو باشد یکی تیغ در مشت او

سم چرمهش داغ چرم هژبر

کدامین دلاور که در کینه گاه

به پیشانی اش کرد یارد نگاه

به از چون تو سیصد یک انگشت او

تبه کردی از خیرگی رای خویش

به گور آمدستی به دو پای خویش