فرستاده را دست دشنام برد

از آن پیش کت بسته زی شهریار

برم، پوزشت نآید آن گه به کار

چو بشنید ازینسان سپهدار گرد

به خنجر زبانش ز بن بست کرد

ز مویش ز نخ چون کف دست کرد

زبان بدش تیغی به گاه پیام