بخوردند دی مغزشان کرکسان

من اینک چنین ام ز پیشت بپای

نه هوش و نه گوش و نه بینی بجای

و گر بازپرسی ز دیگر کسان

شه از غم در کینه را باز کرد

دگر ره سپه رزم را ساز کرد