از آن آب کافورش آمد ز ناف

تو گفتی مگر هر درختی ز بار

عروسیست آراسته حوروار

از آهو همه بیشه بیش از گزاف

به مرز بیابان و ریگ روان

گذر کرد از اندوه رسته روان

بسی زر از آن ریگ برداشتند