از آن پس کهی دید برتر ز میغ

گرفتند از بهر کشتن بسی

به آهن همی حلقشان هر که کشت

بریده نشد جز به سنگ درشت

که از تیغ او بر زدی ماه تیغ

هر آن مرغ پرنده اندر هوا

که کردی بر آن کوه رفتن هوا