بر میوه آن سال بودی فراخ

برآن تخت بت بر سر افراشتی

بجستی و یک نعره برداشتی

گر آب از دهانش آمدی شاخ شاخ

و گر نامدی، داشتندی به فال

که ناچار برخاستی تنگسال

از آن هر کس آگاه گشتی ز پیش