از آن پشم هر کس همی تافتند

به نرمی چو خز و به سرخی چو خون

یکی شهر بد نزدش آراسته

پر از خوبی و مردم و خواسته

وز او فرش و هم جامه ها بافتند

هر آن گه خرم بهار آمدی

گل آن درخت آشکار آمدی