ز دریا برآید یکی جانور

دگر جانور دید چندان هزار

که میگشت بر گرد دریا کنار]

شنیدم که شب هم بر آن بوم و بر

ز زردی همه پیکرش زر فام

درفشان چو خورشید هنگام بام

تن آنجا که خارد به سنگ اندرون