چو آتش دهد تاب و چون مشک بوی

تن آنجا که خارد به سنگ اندرون

زمین گردد از موی او زر گون

برد هر کسی جامه بافد از وی

ز صد گونه هزمان بدو گرد گرد

کس اش باز نشناسد از زر زرد

از او کمترین جامه شاهوار