که چو صبحی بدمد در پی اش افتد شامی

مرغ زیرک به در خانقه اکنون نپرد

که نهاده ست به هر مجلس وعظی دامی

گله از زاهد بدخو نکنم رسم این است

یار من چون بخرامد به تماشای چمن

برسانش ز من ای پیک صبا پیغامی

آن حریفی که شب و روز می صاف کشد