بگشای تیر مژگان و بریز خون حافظ

که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی

به کجا برم شکایت به که گویم این حکایت

که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

که چنان کشنده ای را نکند کس انتقامی