جوانیم بد مایه خوبیم سود

که ریزد همی اندک اندکش خاک

چو دیوار فرسوده شد زیر و بر

سرانجام روزی درآید به سر

جهان دزد شد سود و مایه ربود

سپهر از برم سالنهصد گذاشت

کنوناسپ از آن تاختن بازداشت