گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق

عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم

کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی