جهان گشت از جادویی ها رها

مرا داد یزدان کنون فر و برز

ازاو بستدم تاج شاهی به گرز

بریدم پی تخمۀ اژدها

تو از جان و از دیده بیشی مرا

هم از گوهر پاک خویشی مرا

به تو دارم امید از آن بیشتر