میان ده اندر دژی بد کهن

ستاره زد آن جا و آرام کرد

برآسود یک هفته و بود شاد

به دل داد نخچیر و شادی بداد

کس آغاز آن را ندانست و بن

برآمد یکی بومهن نیم شب

تو گفتی زمین دارد از لرزه تب