نمد خز و دیبای چینی ازار

برو خرگهی کرده صدرش بپای

سرش بر گذشته ز کاخ سرای

همه چوب او زر و گوهر نگار

چو جشنی بزرگ آمدی گاه گاه

در آن خیمه آراستی بارگاه

به شهرش نه برف و نه باران بدی