ابروی کماندارت می برد به پیشانی

می روی و مژگانت خون خلق می ریزد

تیز می روی جانا ترسمت فرومانی

دل ز ناوک چشمت گوش داشتم لیکن

جمع کن به احسانی حافظ پریشان را

ای شکنج گیسویت مجمع پریشانی

گر تو فارغی از ما ای نگار سنگین دل