یکی تبتی جوشن اندر برش

غریو از دل کوس برشد به ماه

سواری یغز غزنی از پیش صف

برون زد، دو سر خشتی از کین به کف

کلاهی سیه چاپر بر سرش

به آورد گه گشت آن گه چو باد

ز میدان به زین کوهه برسر نهاد