همان ترک بیرون زد ازصف چوشیر

که خشتش دو سر بد، کله چارپر

کجا تا ربایمش هم در شتاب

بسوزانمش در تف آفتاب

گزیزنده یاب ابلقی تند زیر

میان در کمربند مالیده تنگ

به چاچی کمان در نهاده خدنگ