از او تا نپردازی اندر شکست

زار بترس از شبیخون و از تاختن

نگه کن کمینش به گاه ستیز

هم از بازگشتنش گاه گریز

سپه را مده سوی تاراج دست

چوبینی که دشمن زپس رخت وساز

همی اندک اندک فرستند باز