سپه را مده سوی تاراج دست

نگه کن کمینش به گاه ستیز

هم از بازگشتنش گاه گریز

از او تا نپردازی اندر شکست

چوبینی که دشمن زپس رخت وساز

همی اندک اندک فرستند باز

گر از درد باشند بیمار و سست