گر از درد باشند بیمار و سست

سپه را مده سوی تاراج دست

چوبینی که دشمن زپس رخت وساز

همی اندک اندک فرستند باز

گر از خستگی ها به تن نادرست

وگر کم بود کس که جنگی بود

وگر از علف راه تنگی بود بود