گر از خستگی ها به تن نادرست

چوبینی که دشمن زپس رخت وساز

همی اندک اندک فرستند باز

گر از درد باشند بیمار و سست

وگر کم بود کس که جنگی بود

وگر از علف راه تنگی بود بود

ور از رزمگه کاهل آیند پیش