وزآن هر چه او را بزد مرد زود

ز گردش رده مردمان بی شمار

بسی کژدم زنده از پیش و مار

همی خورد از آن کش گزندی نبود

سبک زآن پلنگینه دیو نژند

به خنجر سر و دست بیرون فکند

به جای دگر دید دو بیشه تنگ