چو بر وی فکندی فروغ آفتاب

هر ایوان پر از صد هزاران نگار

کشیده میان سرای از فراز

منقش یکی پرنیان پهن باز

ز گوهر گرفتی جهان رنگ و تاب

در ایوانش از زر تختی که شاه

نشستی بر آن شاد در پیشگاه