طلایه همی داشت هر گوشه گوش

چو آن آتشین گوی را تیره شب

فرو خورد چو هندی بوالعجب

دو لشکر ز جنگ آرمیدند و جوش

تن خسته بستند و شستند پاک

نهفتند مر کشته را زیر خاک

سته بود دشمن ز جنگ و ستیز