زبر ابری از مشک بسد فشان

چو باغی شد آن شهر پر نوسمن

عقیقین درختان و سیمین چمن

به زیرش زر و پوش سوسن نشان()

چو جوشنده دریائی از سندروس

بخارش همه زیرۀ آبنوس

تو گفتی زمین زر گدازد همی