دراو بسته قندیل زرین هزار

به دهلیز گه طاقش از آبنوس

که برجش همی ماه را داد بوس

همه خم طاق از گهر پرنگار

بر در ز مرمر دو دکان زده

به هر یک بر از بت پرستان رده

به مجمر فروزان همه مشک ناب