چو از دیدۀ روز پالود خواب

از آن دشت نخچیرشان بد سخن

ببودند مست و بخفتند شاد

به آرامگه جمله تا بامداد

درنگ شب قیرگون شد شتاب

پگه دشت نخچیر برداشتند

ز گردون مه گرد بگذاشتند