همان ابر که بار() پیکار ساز

شد از سنگ باران رخ خور چو قیر

همی جنگ عراده از هر کران

ببارید بر مغز سنگ گران

که بارانش از زیر بد بر فراز

درختیست گفتی روان قلعه کن

ازآهن ورا برگ و شاخ از رسن