چه مرغان کشان مرگ منقار و چنگ

درختیست گفتی روان قلعه کن

ازآهن ورا برگ و شاخ از رسن

براو آشیان کرده مرغان جنگ

هرآن مرغ کز وی به پرواز شد

ز زخمش سر کوه پر ماز شد

بن باره سر تا سر آهون زدند